Van Satan tot het satanisme
Geschiedenis en psychopathologie
van de duivel
Toen de duivel nog bokkenpoten had en hoornen droeg, was hij een graag geziene gast op de sabbats der heksen. Hij leidde de seksuele orgieën, en deelde magische machten uit aan diegenen die hem vereerden. Hij had ook een talrijke hofhouding, demonen allerhande, die konden inspringen waar het nodig was. Aangezien vrouwen en tovenaars tot de uitverkorenen van Satan behoorden, betekende dit een ongemene verrijking van de mogelijkheden en de macht van deze heksen en tovenaars, en tegelijk een bevrijding van het juk van de strenge moraal. Voor de deugdzamen was het een nachtmerrie. Velen voelen een vreemde onrust als de duivel ter sprake komt. Wie is Satan? Bestaat hij? Welk is zijn onzichtbare macht? Is hij slechts een mythische figuur, die geschapen werd door de verbeelding van de mens ? Is hij zelfs het product van een pathologische drang, een ziekelijke illusoire nood aan macht, een soort grootheidswaanzin? Bestaat er een psychopathologie van de duivel? Is zijn invloed nu nog als een soort epidemie, die de maatschappij aantast? Ontdekken we doorheen de geschiedkundige ontwikkeling van het duivelsbegrip tenslotte het geheim van zijn wezen en zijn actie? Vanaf de eerste mythische verhalen over de duivel tot de pathologische voorstellingen ervan, ontwikkelt hij van een geheimzinnige vreeswekkende macht tot een voorwerp van aanbidding en verering. Zoals in de oertijden de goddelijke machten gevreesd werden, - men moest ze goed stemmen om in hun gratie te blijven, men moest ze aanbidden en vereren,- is ondertussen Satan ook van een gevreesde macht een aangebeden afgod geworden. In die zin werd de Satan de aangebeden schaduw van God, de verheerlijkte duistere zijde van God, terwijl hij tegelijk de projectie van al het boze in de mens bleef, het symbool van de zelfaanbidding van de vergoddelijkte menselijke boosheid. Satan en andere demonen werden inmiddels geïdealiseerd, tot vaandel verheven van een neomodernistisch streven naar zelfvergoddelijking, magische macht en maatschappelijk nihilisme, en dat is het satanisme. Het satanisme is vooral tijdens de middeleeuwen en de moderne tijden ook de zelfkant van de katholieke religie. Naast God en de engelen spelen de duivelen tot nu toe daarin een blijvende rol. Het duivelsgeloof is gedurende de middeleeuwen en zelfs de moderne tijden een dominante factor gebleven in de religieuze beleving van de massa. In de huidige samenleving echter wint het paganisme, dat is een terugkeer naar het heidendom, dat langzamerhand een polytheïsme werd, veld en ontplooit zich vanuit allerlei oude mythen en religies tot een amalgaam van pseudoreligieuze zogenaamd satanische stromingen.
Get your own Web Database - for FREE!